Ik gebruik geen gezondheids- of sport-apps meer. Geen Strava, geen horloge dat zeurt over hersteltijd, geen weekoverzicht dat vertelt hoe ik het deed ten opzichte van vorige week. Dit is geen zuiverheidskwestie en ik beweer niet dat de apps slecht zijn. Ik merkte alleen dat ze langzaam veranderden waarom ik ren.

Wat ik eigenlijk wilde

Mijn redenen om te rennen zijn simpel, en ik heb ze opgeschreven zodat ik ze niet vergeet:

• Fit blijven, in de saaie, langetermijnbetekenis van op mijn zestigste nog steeds een heuvel op kunnen fietsen.
• Buiten zijn.
• Dorpen bereiken door er naartoe te rennen, en weer terug. Dit is mijn favoriete. Kies een dorp op de kaart dat te ver lijkt, bouw ernaartoe op, en sta op een dag voor de kerk, een beetje belachelijk en heel blij, en draai om.

Merk op wat er niet op de lijst staat: tempo, hartslagzones, segmenten, kudos, ranglijsten.

Wat de app in plaats daarvan vroeg

Strava is prachtig ontworpen. Dat is het probleem. Het is ontworpen om één vraag heel goed te beantwoorden: hoe deed je het vergeleken met…? Vergeleken met vorige week, vergeleken met je beste, vergeleken met iedereen die ditzelfde stuk weg rende.

Ik ben erg gevoelig voor die vraag. Na elke run, voordat ik zelfs maar was uitgehijgd, gaf de app me een paar getallen: tempo, snelheid, verstreken tijd. En als je een getal eenmaal hebt gezien, kun je het niet meer ongezien maken.

Dan zijn er nog de andere mensen. Iemand die ik volg rende twee keer zo ver als ik, in een tempo dat ik maar een paar minuten kon volhouden. Niet om op te scheppen, maar omdat de feed nu eenmaal zo is: een lijst van andere mensen die sneller of verder gaan dan jij, de hele dag bijgewerkt.

Niets daarvan was waar ik naar zocht. Maar het werkte toch op me.

De collega op maandag

Ik wil eerlijk zijn over het mechanisme, want dat is het beschamende deel. Stel dat ik een collega heb die rent. Natuurlijk wil ik sneller zijn dan die collega. Natuurlijk wil ik op maandag terloops laten vallen dat ik zondag een lange duurloop deed. Wij mensen vergelijken nu eenmaal graag.

Dat is een heel menselijke motivatie en ik denk niet dat die slecht is. Maar het is niet een van mijn waarden. En ze kan die waarden stilletjes overrulen.

Ik wil mezelf niet blesseren om me een minuutje goed te voelen bij het koffieapparaat. Dat is het tegenovergestelde van fit blijven.

Het plezier eruit optimaliseren

Rond dezelfde tijd zag ik online steeds dezelfde grap: rijke dertigers die een hobby oppakken, zoals bakken, fietsen of naaien, en die meteen optimaliseren. Spreadsheets voor de hydratatie van zuurdesem. Vermogensmeters. Stof in bulk ingekocht en een volledig afgestelde workflow. Binnen een maand zijn ze gestrest, hebben ze veel spullen en vinden ze het niet meer leuk.

De reden dat ze begonnen was om te ontspannen, iets met hun handen te maken, buiten op pad te zijn. En toen optimaliseerden ze precies datgene weg waar ze voor kwamen.

Ik moest lachen, vooral uit herkenning.

Wat ik nu doe

Het is niet ingewikkeld en niet erg hightech:

• Ik ren zonder horloge en zonder dat mijn telefoon iets bijhoudt.
• Ik kies een dorp, ren er naartoe en ren weer terug. Als ik het kan, heb ik het gedaan. Dat is het hele resultaat.
• Ik stop als ik moe ben, niet als een getal dat zegt.

Een deel hiervan betekent echt fijne dingen opgeven. Ik heb geen nette geschiedenis van elke run. Ik kan geen grafiek van vooruitgang zien. Ik laat vast wat conditie liggen. Dat is prima. Ik ruil het in voor een run die alleen over de run gaat.

Dit is geen regel voor iemand anders

Als tracken je motiveert, blijf het dan doen. Voor veel mensen is de data het plezier, en is de sociale kant de reden dat ze überhaupt komen opdagen. Ik zeg niet dat de apps slecht zijn.

Komende zondag ga ik rennen naar een dorp dat nog een beetje te ver is. Ik ken mijn tempo niet. Als mijn collega het op maandag vraagt, vertel ik over de kerk.