De Seinfeld-aanpak van het leven
Seinfeld heeft de vreemde titel gekregen van een serie over niets. Onlangs, tijdens een wandeling met een paar vrienden, merkte ik dat ik juist de gesprekken over precies dat, niets, ontzettend fijn vond. Natuurlijk waren de natuur en het wandelen ontspannend, maar de superlichte gesprekken tussendoor waren eigenlijk het beste.
De wandeling is een handig laboratorium. Met telefoons grotendeels genegeerd en zonder de mogelijkheid om dingen op te zoeken, blijven gesprekken binnen de menselijke schedel, en dan gebeurt er iets opmerkelijks. Discussies worden verkenningen. Niemand wint, want niemand kan iets bewijzen. Je besteedt twintig minuten aan oprecht afvragen of vissen kou voelen, of iemand ooit alle woorden van een taal heeft geteld, of een hotdog juridisch gezien een sandwich is en wat dat betekent voor taco's.
En omdat niemand een winnaar kan googelen, ga je in plaats daarvan je eigen referenties opbouwen. Je maakt veel meer inside jokes, allemaal verwijzingen naar dingen die je tijdens de wandeling hebt gezien en gehoord. De context is niet het hele internet, maar alleen jij, de mensen om je heen en de omgeving. Ik heb gemerkt dat inside jokes mensen het hardst laten lachen, en ik denk dat dat komt door de sociale verbondenheid, niet door de grap zelf. Zelfs een slechte woordgrap zorgt voor gelach, zolang hij verwijst naar een gedeeld moment.
Wat ik zie in het gedrag van sommige jongeren die ik tegenkom, is dat er altijd behoefte is aan hoogtepunten. Mensen lijken gevormd door een deelcultuur met een permanente verplichting om interessant te zijn. Vooral mensen die veel korte video's consumeren, lijken te geloven dat alles snel bewerkt, pakkend en makkelijk te consumeren moet zijn. Alles gaat over henzelf als hoofdpersoon en moet toewerken naar iets betekenisvols, namelijk het verhaal van groei. Ik denk dat dit vermoeiend is om vol te houden, en voor veel jongeren is dat ook zo.
Het maakt ook sluiproutes aantrekkelijker. Als je voortdurend behoefte hebt aan een hoogtepunt, vinden de mensen, apps en bedrijven die goedkope varianten daarvan aanbieden altijd een publiek.
De wandeling werkt omdat ze precies die druk wegneemt. Niemand speelt een rol. Niemand werkt ergens naartoe. De gesprekken gaan nergens heen, leveren niets deelbaars op en eindigen met een stille tevredenheid bij iedereen die ze niet helemaal kunnen verklaren.
Dat is niet niets. Dat is precies het punt.