Als je Taskmaster nooit hebt gezien, klinkt het uitgangspunt als niets. Vijf comedians krijgen een handvol vreemde, zinloze opdrachten. Leg het ei op het hoogste punt dat je kunt. Doe het indrukwekkendste ding in een emmer.

Slimme mensen onhandig zien zijn

Iedereen in deze show is beroepsmatig snel en grappig. En dan krijgen ze een emmer en een limiet van tien minuten en valt alles uit elkaar. Ze lezen de opdracht verkeerd. Ze houden vast aan een verschrikkelijk plan en weigeren het los te laten. Ze raken gefrustreerd, dan zelfgenoegzaam, dan verward, en dan stil op een manier die je vertelt dat ze net doorhebben dat ze het al die tijd verkeerd deden.

Ik vind dat diep menselijk. We kijken het grootste deel van ons leven naar gepolijste mensen: bewerkt, gefilterd, geoptimaliseerd. En hier zijn een paar van de meest zelfverzekerde mensen van het land, bezweet in een weiland, falend in iets wat een kind zou kunnen uitleggen. En ze schamen zich niet. Ze lachen erom. Het is een opluchting om naar te kijken.

Teams, banden en rivaliteit

De teamopdrachten zijn een van mijn favorieten. Zet vijf vreemden bij elkaar met een belachelijk doel en je ziet binnen tien minuten een kleine samenleving ontstaan. Iemand neemt de leiding. Iemand is stilletjes niet overtuigd. Iemand heeft een idee dat geniaal of een ramp is, en niemand kan nog zien welk van de twee.

In de loop van een seizoen worden die momenten echte banden. Je ziet vriendschappen groeien tussen mensen die elkaar nooit eerder hadden ontmoet.

Het verandert nooit, en het werkt elke keer

Het format is niet veranderd. Na meer dan twintig seizoenen is het nog steeds dezelfde studio, dezelfde troon, hetzelfde soort absurde opdrachten, dezelfde vijf mensen of zo en dezelfde puntentelling. Normaal is dat een waarschuwingsteken. Shows die zo lang lopen, beginnen twists toe te voegen, grotere budgetten, nieuwe regels, alles luider.

Taskmaster doet dat gewoon niet. Wat verandert is de cast, en dat is genoeg. Elk seizoen begin ik zonder iemand te kennen, een beetje terughoudend, en bij aflevering drie ben ik compleet verliefd op ze. Ik heb favorieten.

Dan begint er een nieuw seizoen en gebeurt het weer opnieuw. Op de een of andere manier werkt het elke keer.

De kwetsbare momenten

Dit is het deel dat ik niet had verwacht. Onder alle onzin laten mensen soms iets echts zien. Een deelnemer geeft toe ergens bang voor te zijn. Iemand praat over schaamte die hij of zij al jaren met zich meedraagt, of iets moeilijks uit het verleden, midden in een show over een bal naar een hoed gooien. En het voelt niet geënsceneerd of uitgebuit. Het komt er gewoon uit, omdat de ruimte veilig is en iedereen al een beetje van slag is.

En dan zijn er Greg en Alex. Samen creëren ze een plek waar falen prima is en het opnieuw proberen ook.